Huilen op het werk? JA!

Jonge kinderen gunnen we een goede huilbui. Echter, hoe ouder we zijn des te groter het taboe is omtrent huilen in de publieke ruimte. Vandaag deel ik je mijn top-10-tips om eens lekker jouw toetsenbord onder te snotteren. Ik daag je uit! Want als jij degene bent die het huil-taboe doorbreekt op jouw werk, zullen er hopelijk velen volgen. Want o-o-o, wat is een goede huilbui toch een opluchting. Het toelaten van gesnotter voorkomt bovenal dat een heleboel mensen in de ziektewet geraken, simpelweg omdat het helend werkt. En volgens science, worden mensen die kwetsbaar durven zijn ook nog eens meer gewaardeerd. Win-win-win, dus!

I’m a bitch, I’m a lover, I’m a child, I’m a mother…
Men gelooft vaak dat we meerdere rollen hebben: werknemer, geliefde, moeder etc. Maar zoals de goeroe Osho zei: de scheiding tussen werk en privé is een ilussie. Het is simpelweg een klein grapje van ons maatschappelijk-geconditioneerde brein.

“It is a very western idea of having a separation between the work and enjoyment; it is a very Christian idea – that God worked for 6 days and on the seventh he rested. But my vision is totally against this whole idea from the past. I am giving you a totally new vision, a totally new man who is not split into work and rest. For me relaxation and work are not opposite. I am not at all in favor of people feeling they work too hard and they need a rest or a break to relax and that they have to go somewhere away, away from the work. My vision is that you enjoy totally whatever you are doing, I am not against swimming or against fresh air, or against lakes. It is the split that I am against, the separation that this is work and this is enjoyment, the idea that I need to go to the lake for a break, to relax, to get away from the work.” ~Osho

Het wegdrukken van onze emoties maakt ons ziek
Het leven is dus niet zo zwart-wit als de Westerse maatschappij ons doet geloven: er bestaat namelijk geen werk-IK en dus ook geen privé-IK. Het boeddhistische “Er bestaat helemaal geen IK”, laat ik voor nu even achterwege. We gaan er nu even vanuit dat je maar één mens bent. We bevinden ons namelijk altijd in hetzelfde lijf: op het werk én thuis. Dus kunnen we onze emoties niet zomaar wegstoppen als ze aan de oppervlakte komen. Net zo min kunnen we ze categoriseren als zijnde ‘werkgerelateerd’ of ‘privé’. Een emotie is namelijk simpelweg, een emotie.  En om de emotie te laten verdwijnen, moet deze gevoeld worden. Wat men vaak niet weet, is dat het onderdrukken van emoties namelijk lijdt tot psychosomatische klachten. Als ik bijvoorbeeld mijn huilbui wegdruk, ontwikkel ik geregeld enorme hoofdpijn en pijn in mijn hart- en buikregio.

“Suppressing an emotion (in this case, frustration or sadness) actually heightens it and makes you feel worse,” says psychologist Nikki Martinez, Psy.D. “So while you might think you’re distracting yourself, the stress is actually growing.” The occasional tear detour is one thing (blubbering mid-meeting probably wouldn’t go over well with the boss), but doing so on the regular gives your body’s stress response more opportunities to cause trouble, she adds. In the short-term, it can cause pesky problems like irritability, anxiety, and poor sleep, and over time high blood pressure, heart problems, and diabetes. Not cool. ~Shape Magazine, July 2016, Krissy Brady

Waarom troosten averechts werkt
Het onderdrukken van emoties doen we vaak onbewust: door te roken; te eten; door Facebook te scrollen of d.m.v. een andere afleiding. We zijn een beetje vergeten hoe het werkt: huilen. Sterker nog, men leert het ons af. Instinctief troosten we iemand die huilt. Dat lijkt empathisch. Maar dat is het niet. Als we iemand troosten zeggen we eigenlijk: “Ssshht… wees maar stil”. Oftewel:”Jouw huilbui is niet welkom hier”. De eerste keer dat ik iemand ontmoette die mijn ‘troost-aanbod’ afwees was nogal een shock voor me. Ik was op bezoek bij een oudere, spirituele vrouw. Er was een jongere vriend van haar aanwezig. Hij vertelde een persoonlijke gebeurtenis en opeens stokte zijn adem. Ik schrok ervan. Ik ging naast hem zitten en legde mijn hand op zijn schouder. Het voelde wat ongemakkelijk. Hij keek me aan en zei: “Ik hoef niet getroost te worden. Ik ben aan het huilen.” Ik wist niet wat ik moest doen. Hij hielp me door te zeggen: “Je mag me vasthouden en zeggen dat ik mijn tranen mag toelaten.” Zijn huilbui was prachtig. Vanaf die dag weet ik dat als we iemand vasthouden en onze hand op hun hart en rug leggen, die persoon zijn/haar tranen beter toe kan laten. 

In Nederland heb ik gemerkt dat er vaak geen plek is voor verdriet op het werk. “Pink maar een traantje weg op het toilet”, is er geregeld tegen mij – en collega’s – gezegd. Werk en deadlines gaan vóór persoonlijke groei. Onbegrijpelijk! Burn- en bore-outs zijn het gevolg. Dat is dan wel weer begrijpelijk.

Hiep hiep hoera, lang leve de huilbui!
In tegenstelling tot huilbuien, worden lachbuien wél geapprecieerd. We klampen ons dan ook graag vast aan kantoorhumor. Als verdriet een emotie is, en blijdschap ook, waarom zouden we het één dan boven het andere plaatsen? Zal er een tijd komen dat we een heerlijke huilbui delen in plaats van een lachkick? Als we de sfeer gemoedelijk weten te houden, durven we dat vaak op onze c.v. te plaatsen. Dat we ontzettend goed zijn in huilen, benoemen we liever niet… Waarom eigenlijk?

Hier in Ängsbacka gaat het anders. Er is er namelijk geen sprake van een onderscheid tussen werk en privé; we zijn gewoon mens. Zodoende maakt de meerderheid dan ook geen onderscheid in emoties. Emoties zijn gewoon emoties. En soms komen ze wat duidelijker aan de oppervlakte dan een andere keer.

Vandaag heb ik een moeilijke dag en huilbuien komen in onweersbuien. Incl. snot en baby-geluid. Voordat mijn shift begint, loop ik naar mijn workleader. Ze kijkt me aan en zonder iets te vragen zegt ze: “Jouw lijf wil huilen. Doe vooral wat je nodig hebt. Werk is niet relevant.” Na een ochtend huilend in bed gelegen te hebben, voel ik me enigzins opgelucht. Om 14.00 uur komt het team samen om te reflecteren wat er nog gedaan moet worden. Ik deel iedereen mede dat ik niks gedaan heb. “Yes you did. You dealt with your own stuff.” ~Dagboek Nienke, 2018

Hoe huil je nu eigenlijk op het werk? 10 Tips!
Neem onderstaand gedeelte niet al te serieus. Het zijn slechts tips. Ik kan je natuurlijk niet vertellen hoe jíj het beste kan huilen op het werk, maar ik hoop wel dat dit artikel je aan het denken zet. Ik durf me op verjaardagen inmiddels best wel voor te stellen als jank-deskundige. Hetgeen ik met je deel is dus gebaseerd op mijn ervaring. Kijk maar wat je ermee doet. Zolang je maar lekker kunt gaan huilen, ben ik allang blij voor je.

  1. Als je een huilbui voelt opkomen, stop dan onmiddelijk met werken. Ik bedoel ook écht: onmiddelijk. Hoe langer je wacht, des te meer invloed de onderdrukking zal hebben op jouw gezondheid. Laat desnoods een collega jouw werk overnemen.
  2. Blijf waar je op dat moment bent. Zodra we een huilbui aanvoelen komen in een publieke ruimte – zoals op het werkveld-  reageert ons brein in de fight-or-flight modus. Dit leidt tot het onderdrukken van de emotie (fight) óf schuilhouden in een wc-hokje (flight). Het volgen van deze impulsen werkt helaas averechts (alhoewel de laatste optie wel beter is voor onze gezondheid). Ik daag je uit om níet op het toilet te gaan zitten, maar juist op het werkveld te blijven. Durf de huilbui aan te gaan! Breek het taboe, jahoe!
  3. Vraag iemand om assistentie. We denken vaak alleen te willen zijn, maar in werkelijkheid zijn we kudde-dieren die anderen nodig hebben in onze persoonlijke groei. In ons eentje huilen zorgt vaak alleen maar voor een gevoel van eenzaamheid. Ik herinner me hoe belabberd ik me voelde als ik zachtjes probeerde te wenen op het kantoortoilet. Bekijk vooral deze video van Teal Swan over dat we niet authentiek zijn zodra we ‘tijd voor onszelf’ nodig hebben. Hulp vragen aan een ander voelt misschien wat ongemakkelijk (trust me, I know!), maar het is het zó waard. Als men vraagt “Gaat het goed met je?” zeg dan ook gerust “Nee, het gaat helemaal niet goed” en geef aan wat je nodig hebt. Zoek de juiste persoon op: dat wil zeggen de persoon bij wie je je het meeste veilig voelt. “Zou je me willen helpen? Wil je mijn hand vasthouden terwijl ik huil? Ik wil graag in stilte met je zitten. En even huilen.” Stilte is trouwens sowieso wel handig. Anders lopen we het risico dat de ander ons ongevraagd advies gaat geven. En dat is helemaal niet nodig als we gewoon willen huilen.
  4. De reden waarom je huilt is vaak niet eens zo belangrijk. Als je woorden wilt gebruiken, benoem dan vooral hoe je je voelt. Het voelen van de emotie is belangrijker dan het onder woorden brengen van de reden dat je je zo voelt. Ik merk dat als ik ga nadenken over waarom ik huil, ik in een soort ‘zielige toestand’ geraak waarbij ik aandacht wil van de ander. Ik wil dan een soort bevestiging dat ik heel zielig ben.  Daardoor voel ik de emotie niet écht. En dan gaat deze dus ook niet zo snel weg. “Na regen komt zonneschijn,” is alleen van toepassing als we écht durven te voelen. Of je nu huilt om een dode vlieg of om jouw relatiebreuk: alles is even belangrijk!
  5. Blijf ademen! Zoals we leren in mindfulness-oefeningen brengt de adem onze aandacht uit ons hoofd en ín ons lijf. Laten we daar als Westerse denkers nu nèt niet zo goed in zijn. Als we in shock raken tijdens de huilbui – wat gebeurt als we ons vastklampen aan onze gedachtes, dan stoppen we met ademen. We lopen dan het risico om flauw te vallen of te gaan hyperventileren. Geen enkel probleem, maar vaak niet zo handig omdat mensen er een beetje van in paniek raken. Probeer dus continu de aandacht – liefdevol – terug te brengen naar de ademhaling.
  6. Voel je lijf. Waar voel je een sensatie? In jouw hart? Jouw buik? Jouw keel? Jouw hoofd? Probeer simpelweg te voelen. Terwijl je voelt, blijf je de aandacht op jouw ademhaling houden.
  7. Wees niet bang. Als we niet gewend zijn om flink te huilen, zal ons lijf nogal weerstand bieden om het toe te laten. Soms voel je iets nieuws, zoals een steek in jouw hartstreek of een kramp in de buik. Ieder mens voelt zijn verdriet anders, maar het is oké om dit te voelen. Weet dat het slechts een tijdelijk gevoel is.
  8. Besef dat het elke keer anders zal zijn. Misschien heb je de ene keer een huilbui die drie uur duurt waarbij je continu moet overgeven van verdriet, de volgende keer huil je slechts 3 seconden. Heb dus geen verwachtingen over de huilbui! En wees lief voor jezelf. Huilen is zeker niet gemakkelijk en vraagt om oefening.
  9. Voel je niet schuldig! Dit is een lastige. Want je gaat je hoe dan ook schuldig voelen. Er zullen gedachtes komen zoals: “Wat zullen anderen wel niet denken?”; “Ik heb hier geen tijd voor”; “Ik ben zwak”. Weet dat dit maar gedachtes zijn en dus niet de realiteit. Neem de ruimte in. Jij mag voelen! Je bent het waard om dit toe te laten.
  10. Bedank jezelf na de huilbui. Je hebt iets goeds gedaan! Huilen is een van de meest opluchtende emoties die er zijn. Verontschuldig je dus ook vooral niet. Geef jezelf in plaats daarvan maar gewoon een schouderklopje.

“The difficult thing is that vulnerability is the first thing I look for in you and the last thing I’m willing to show you. In you, it’s courage and daring. In me, it’s weakness…. People connect more with those who have weaknesses. (…) Every superhero has a weaknesses (Superman has kryptonite, for example). What makes these people more relatable? (…) If they were perfect, would we care as much about them? Most of us don’t trust perfect and that’s a good instinct.” Brené Brown, researcher and author, Forbes Magazine

Veel plezier met huilen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s