De zelfbedachte illusie van geluk

“Our beloved Tim was a seeker, a fragile artistic soul searching for answers to existential questions.” zeiden de ouders van Tim, na zijn zelfmoord.

Tien jaar geleden wilde ik nog actrice worden. Nu weet ik dat ik gewoon wil dansen, spelen, tekenen, zingen. De theaterwereld kan me gestolen worden. Ik wil kind blijven. Kijken naar de wereld zoals een baby dat doet. Ik denk aan Tim, die vast ook gewoon wilde blijven spelen. Die existentiële vragen, die herken ik heel goed. Want willen we niet allemaal gelukkig zijn? Willen we niet allemaal een leven zonder lijden? De eenzaamheid en de depressie herken ik ook. Het is de voornaamste reden dat ik uit de gekte van de maatschappij ben gestapt om dicht bij de natuur te gaan wonen.

“De muziekwereld is een harde wereld,” zegt men vaak. Is de muziekwereld niet gewoon een uitvergrote versie van de maatschappij? Ik ken de muziekwereld niet. Wel van horen zeggen. Ik ken de Westerse wereld. De theaterwereld. De kunstwereld. En de spirituele wereld. Allemaal uitvergrote versies van een samenleving. Met regels. En structuren. Gebaseerd op angst. Gebaseerd op het idee dat wij mensen ‘maakbaar’ zijn en ‘iets moeten worden’. Dat idee kreeg Tim ook mee. Maar diep in zijn hart wist hij dat dit idee niet klopte. En met hem zijn er velen die daardoor de fysieke dood verkiezen boven het leven hier op aarde.

Stiekem heb ik hoop. Dat Tim’s dood mensen wakker schud. Dat we hem niet meer zien als Avicii, maar als een jongeman die verdwaald was.

De maatschappij
De maatschappij is gericht op het creëren van een Ego. Het laat ons denken dat als we onszelf veranderen (door middel van diëten/medicatie/sportregimes), we opeens gelukkig worden. Het laat ons denken dat ons geluksgevoel omhoog gaat als we nieuwe schoenen kopen. Of wanneer we op Citytrip gaan. Dronken worden. Een xtc-pil nemen. “Al die dingen buiten onszelf: het geeft ons kort geluk,” zei een wijze vrouw mij ooit. Het laat ons denken dat als we ergens bij horen, we gelukkig zijn. Dus passen we ons aan. Continu. Het geeft ons houvast. De maatschappij geeft ons het valse idee dat we gelukkiger worden als we een treetje hoger zijn gekomen op de sociale ladder. Meer zijn gaan verdienen. Een nieuwe auto kunnen kopen. Deze wereld zitten vol valse ideeën en concepten over ‘hoe het allemaal moet’.

“Ik kan niet stoppen met deze baan, want dan kan ik mijn huis niet betalen.” Laat ik je bij deze verklappen: niemand heeft jouw concepten gecreëerd. De ideeën creëren we namelijk helemaal zelf: in ons eigen hoofd. Maar we hebben de keuze om zelf naar mijn gedachtes te luisteren, of niet. Niemand plaatst ons in een hokje. Dat doen we zelf. We kiezen zelf om gelukkig of ongelukkig te zijn. We hoeven alleen stil te durven staan en te stoppen met rennen. Stoppen met geloven in de negatieve kritieken in ons hoofd: over onszelf, over ons leven. Want dan kunnen we zien dat we al in overvloed leven. En dat we niks nodig hebben. Dan zien we dat we geen liefde nodig hebben. Maar dat we in de kern allemaal liefde zijn.

De buitenstaanders van de maatschappij
Gisteren praatte ik met iemand over het ‘Ego’. Voor mij een raar woord: want dit is ook weer een concept bedacht door het brein. De spirituele wereld maakt er overigens gretig gebruik van. “We need to deconstruct our ego,” zei een of andere spirituele goeroe. In de spirituele wereld is er een concept dat gebaseerd is op het idee dat wat men doet in de maatschappij ‘fout is’. Hier heerst het idee dat we het ‘tegenovergestelde’ moeten doen van de maatschappij en ons dus moeten ontdoen van al onze spullen, onze ideeën over onszelf. In deze wereld heerst ook het idee dat als we geld uitgeven aan yoga-opleidingen, mindfulness cursussen, biologisch eten; we opeens gelukkiger zijn. Massaal lezen we zelfhulpboeken. De spirituele wereld is dus hetzelfde concept als de niet-spirituele wereld, alleen in een andere verpakking: het gaat wederom om onszelf veranderen. Ogenschijnlijk zijn de maatschappij & de buitenstaanders twee uitersten, maar in de kern zijn het dezelfde concepten. Beiden zijn gebaseerd op angst, niet op liefde. Want als jouw Ego niet past in de ‘normale’ wereld, hoe fijn is het als dat Ego in de ‘abnormale’ wereld wel past? Het is simpelweg een nieuw hokje, een nieuwe identiteit om ons aan vast te klampen.

Maar de dood van Tim laat weer eens zien dat die concepten, valse illusies zijn. Hard werken, daar gaat het dus allemaal niet om! Het gaat (pot-ver-drie-dubbeltjes) om MENS ZIJN, niet om mens te worden! Het gaat om leven-lang leren. Een leven lang vol dankbaarheid.

  • Het gaat niet om een sportschool-abonnement. Het gaat niet om fashion of maandelijkse kappersbezoekjes. Het gaat niet om social media. Nieuwe cosmetica en nieuwe voedselinnovaties. Want, voor wie doen we al die dingen? Wat is daadwerkelijk de onderliggende intentie?
    Het gaat om lief zijn voor onszelf, lief zijn voor elkaar, lief zijn voor de wereld en haar natuur en wezens. Een oog openhouden voor onze eigen behoeftes en die van anderen. En daarnaar luisteren. ’s Ochtends voelen wat ons lijf ons te vertellen heeft en dat accepteren zonder erop in te gaan. Elke avond dankbaar zijn voor de dag. Ons lijf, ons hart, onze mind, onze ziel bedanken. Het gaat om communiceren, met een open hart. 
  • Het gaat niet om harder werken. Het gaat niet om geld verdienen. Het gaat niet om roem. Het gaat niet om carrière maken.
    Het gaat om luisteren naar de natuur: in het ruizen van de wind kunnen horen wat onze roeping is en daar naar luisteren. Het gaat om het voelen van onze eigen behoeftes en daar naar luisteren. Echt luisteren. De behoeftes van onze mind laten gaan (“Ik heb zin in een gebakje”), maar gewoon een tijdje stilzitten om te vragen wat ons lijf wil, of ons hart, of onze ziel (‘Ik wil schreeuwen!’); (‘Ik wil dansen!’). Het gaat om het invoelen van de emoties van anderen en vragen stellen. Het gaat om luisteren. Echt luisteren. Niet praten. Nederig luisteren. 
  • Het gaat niet om dure etentjes in restaurants. Of onszelf trakteren op suikervolle producten. Wegwerpartikelen kopen (en weggooien). Het gaat niet om yoga-kleding aanschaffen en dure zelfhulpboeken kopen.
    Het gaat om ons lichaam voeden. Respect tonen aan de natuur. Liefde in ons eten stoppen. Het gaat om familie. En onszelf herinneren dat de hele aarde onze familie is. Dat ieder wezen even belangrijk is. Dankbaar zijn voor de overvloed die Moeder Aarde ons geeft. Het gaat om delen. Een glimlach zien op iemands gezicht als we hem/haar een sinaasappelpartje geven. Luisteren naar het Universum en bovenal vertrouwen op de onvoorspelbaarheid van het leven. 
  • Het gaat niet om kinderen naar de crèche brengen om naar het werk te gaan om geld te verdienen om de crèche en de schoonmaakster te kunnen betalen.
    Zoals ik gisteren zag bij een prachtig stel bij wie ik in de tuin werkte: het gaat om in de tuin wroeten, met baby’tje al slapende op de buik in een draagzak. Een uur lang de lammetjes knuffelen met de baby op schoot, terwijl de baby gelukzalig het oortje van de lam in haar mond neemt. 
  • Het gaat niet om verplichte bezoekjes of verjaardagen waar we geen zin in hebben. Het gaat niet om etiquette.
    Het gaat om kopjes thee drinken met mensen en onszelf durven zijn. Kunnen knuffelen wanneer we dat willen. Op de grond een dutje doen als we dat willen. Met onze handen eten als we dat willen. Het gaat om liefde. Voor elkaar. Voor onszelf. 
  • Het gaat niet om het schoolse ‘Dit is fout’ & ‘Dit is goed’.
    Het gaat om het besef dat alles al goed ís. Alles! Altijd. Dat 1 + 1 ook 3 kan zijn. Of 16. Of een kleur. Of een dans. 
  • Het gaat niet om de affirmatie “Ik hou van mezelf”.
    Het gaat om de realisatie dat er geen ‘mezelf’ is. Dat we niet beter of minder zijn dan anderen. En dat we dus geen identiteit nodig hebben om onszelf te verantwoorden. Het gaat erom dat we al goed zijn zoals we zijn. In elk moment. Dat het niet beter hoeft. Dat we in de kern allemaal hetzelfde zijn: spirituele wezens in een menselijke ervaring. 
  • Het gaat niet op de toekomst. Of het verleden.
    Het gaat om het heden. Het gaat oprecht, om het hier-en-nu.

Ik geloof heilig in een betere wereld. Daar hebben we alleen liefde voor nodig. En de realisatie dat we zelf kiezen om gelukkig te zijn. We hoeven alleen maar wakker te worden uit het idee dat we in angst leven.

Als ik Tim’s verhaal hoor, dan voel ik dus verdriet. Want, ik herken zijn verhaal. En met mij, vele anderen. Ik denk aan bekende mensen als Amy Winehouse. En aan oud-klasgenoten. Zij werden niet gezien. Men zag alleen hun valse identiteit.

Tim kon daardoor zijn hart niet meer voelen. Vergat zijn zielsmissie. Geloofde alleen nog maar zijn destructieve gedachtes en besloot toen dat deze aarde niet zijn plek is.

Laat zijn dood een wake-up call zijn.
Omdat het leven ook anders kan zijn.

Voor wie benieuwd is naar de Rise & Fall van Tim, deze Netflix-tip: 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s