Professionaliteit? Weg ermee!

Vandaag op het goeroe.guru menu: een anarchistische schop tegen het concept professionaliteit. Terwijl ik dit typ zit ik in een Utrecht’s eetcafé. Een keten. “We hebben wel veertien vestigingen,” hoor ik een ober tegen een Belgisch stel zeggen. Ik kijk om me heen. Veertien eetcafés met dezelfde naam, dezelfde meubels en dezelfde kaart. Maar nog belangrijker, veertien vestigingen met een vergelijkbare service. Alhoewel alle tienduizenden andere eetcafés in Nederland hoogstwaarschijnlijk ook deze service bieden. En alle eetcafés buiten Nederland ook. In de horeca is de regel duidelijk: er is een duidelijke scheiding tussen de gasten en de bedienden. Ik zit aan mijn tafeltje en voel me een beetje gek. Ik schrijf dit artikel op een vrije middag. De ober – knappe vent trouwens, maar dat terzijde – werkt hier en verdient geld. Ik zit aan een tafeltje. Hij rent zijn benen uit zijn lijf om een broodje en drankje voor me neer te zetten. Terwijl ik het prima zelf kan klaarmaken. En hij hoeft van mij ook niet rond te rennen, mag best zelf plaats nemen aan een tafeltje (bij voorkeur, mijn tafeltje). Het liefst zet ik mijn eigen kopje thee en doe ik alsof ik ‘thuis’ ben. Maar dat kan niet, want dat is niet professioneel vanuit beide kanten. Dus blijf ik in mijn rol als ‘gast’ en hij in zijn rol als ‘ober’. Jammer, want ik zou graag een praatje met hem aangaan… (‘Nienke! Blijf bij het topic!’)

De onzin van LinkedIn
Eigenlijk begon dit artikel over professionaliteit al eerder. Een tijdje terug plaatste ik een oproep op LinkedIn waarin ik mijn netwerk om hulp vroeg. Vanaf november heb ik – bewust –  geen spullen meer. Het plan is om vanaf februari de wereld rond te reizen in ruil voor kost & inwoning.  Ik vroeg op LinkedIn wie er leefgemeenschappen kent die zich bezighouden met duurzaamheid, ecologie en spiritualiteit. Velen gaven behulpzame reacties. Plots reageerde ene – voor mij onbekende – Timo als volgt:

Misschien eens leuk om te googlen op: LinkedIn is geen Facebook, vast leuk om te lezen op je reis 😉

Het is een LinkedIn-fenomeen: zodra iemand iets plaatst dat niet duidelijk in de norm van professionaliteit valt, is er geregeld iemand die begint te stuiteren. Het klinkt dan: “LinkedIn is LinkedIn niet meer!”; of “Gebruik hier Facebook voor!” etc. Zeggen we dit omdat we het menen? Of omdat we het iemand anders ook hebben zien zeggen en ons onderbewuste het heeft overgenomen? Wat was er eerder: de kip of het ei?

Iemand die ik persoonlijk ook naast LinkedIn ken, heeft mijn post geliked. Ik kijk naar zijn profiel. Waar ik hem ken als hippie-achtig type met lange haren, staat hij in pak op de foto. Hij heeft een totaal ander kapsel. Onherkenbaar. Wanneer ik hem in real life zie, vraag ik hem enigszins dwingend: “Haal alsjeblieft die foto van LinkedIn af, het lijkt niet eens op je.” “Ach,” lacht hij. “Binnen de communicatie is het nu eenmaal belangrijk om er professioneel uit te zien. Tijdens een sollicitatiegesprek is de eerste indruk ook belangrijk. LinkedIn is je visitekaartje.”

Natuurlijk verberg ik op een sollicitatiegesprek ook de ladder in mijn panty, maar om me nou helemaal anders voor te doen vind ik wel wat ver gaan.

  • Wat vind jij “professionaliteit”?
  • In welke situaties pas jij je aan onder het mom van professionaliteit? Wat zou het je opleveren als je je je niet aanpast?
  • Wat laat jij wel op LinkedIn zien, maar niet op Facebook? Voor wie?
  • Wat laat jij op Facebook zien en niet op LinkedIn? Hoezo?
  • Wat laat jij online zien van jezelf maar in het echte leven niet (en vice versa)? Waarom?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s