Het einde! Of het begin…

11 April vertrok ik van St. Jean Pied de Port naar Santiago de Compostela om ‘mezelf te vinden’ (whatever that means). En plots, is daar het einde. Aan het begin van de reis verwachtte ik niet 800 kilometer te lopen en voor ik het wist… zat het erop. Ik vraag me af: is dit echt het eindpunt? Een aantal van mijn inzichten op een rijtje:

  • Een Spaanse priester vertelde me dat de Camino pas begint zodra ik thuis ben. De tocht is een soort bubbel waarbinnen ik kon experimenteren wat het betekent om mezelf  te zijn. Het is waar wat men zegt: tijdens de Camino loop je als het ware jouw eigen antwoord, zelfs als je geen duidelijk geformuleerde vraag hebt. In mijn geval bleek ik inzichten te krijgen in wie ik van binnen ben. Daar hoefde ik niks voor te doen, behalve te lopen. De antwoorden op mijn levensvragen zijn geen concrete zinnen, sterker nog: de antwoorden bestaan uit nog meer vragen. Want, hoe ga ik wat ik hier heb meegemaakt communiceren met het thuisfront? Hoe pas ik toe wat ik hier ontdekt heb? Hoe zet ik dit gevoel om in daden? Daar ga ik hier in Santiago de Compostela geen antwoord op vinden, hopelijk worden in Nederland de antwoorden concreter.
  • Ik kan het niet meer ontkennen: ik ben wel degelijk anders dan de gemiddelde Nederlander. Voor de Camino knaagde er iets; ik had alles waar ik van kan dromen, maar ik was niet gelukkig. Nu weet ik dat ik mezelf teveel in een hokje had geplaatst, waar ik niet in pas. Een Vinex Wijk? Daar hoor ik niet. Geld? Vind ik niet belangrijk. Carriere maken evenmin. Diploma’s vind ik niet relevant. Er goed uitzien? Niet echt een prioriteit. Ik voel een soort roeping (oh, dit klinkt heel dramatisch) om verder te gaan met de thema’s zelfontwikkeling en kunst. Sterker nog, ik teken weer! Er zitten grote levenskeuzes aan te komen. Maar, ik zal eerst naar huis moeten gaan voordat ik definitieve conslusies trek (Mam, als je dit leest: do not panic, komt allemaal goed)…
  • Het leven is simpeler dan ik dacht. Eigenlijk heb ik vrij weinig nodig om gelukkig te zijn: de natuur, dieren, goed voedsel & diepzinnige gesprekken. Dat alles hoeft geen geld te kosten. Tijdens de Camino had ik af en toe het geluk om op alternatieve plekken te belanden. Ik genoot enorm van plekken waar men de muren vol geschreven hebben met quotes of waar het toilet vol hangt met kunst die niet in een museum hoort. Plekken waar een vuurtje brandt en ik gratis een kop thee aangeboden kreeg. Zo kwam ik op een afgelegen plek waar een Australische jongedame met haar zusje woonde. Ze hadden een gesprek met een Australische jongen en een Argentijnse dame. Er liepen nog wat mensen rond en ik had geen idee wie bij wie hoorde (behalve de zusjes). Ik hoefde me niet voor te stellen, maar toch mocht ik eten en drinken wat ik wilde. Ik mocht praten, maar ook stil zijn. Heel wat anders dan Nederlandse verjaardagen! De banken bestonden uit oud hout en er lagen zelfgemaakte kussens op. Die momenten vond ik fijner dan de dure toeristische restaurantjes waar etiquette belangrijker is dan menselijk contact.
  • Het hier-en-nu is de allermooiste plek ter wereld. Ik maakte het leven ontzettend ingewikkeld door mijn gehechtheid aan mijn gedachtes en emoties. Hallelujah, wat denkt een mens veel! Ik wel althans. In Nederland oordeel ik de gehele dag, ik weet nu dat ik vooral mezelf veroordeel. Doordat ik de afgelopen weken elke dag 8 uur liep, kon ik de tijd nemen om in volledige aandacht te voelen, te ruiken, te kijken. Ik hoefde niet te denken, maar gewoon te zijn. De natuur is hier prachtig, dus dat hielp. Weten dat het hier-en-nu altijd aanwezig is (ook buiten de mooie natuur om), is een fijn idee. Ik ben een piekeraar, maar de Camino en mijn Camigo’s hielpen me het leven rooskleuriger te kunnen bekijken. En te zijn in het hier-en-nu.
  • Ik ben dankbaarder geworden. Het was een dinsdag en na een lange dag lopen had ik nog steeds geen pinautomaat gevonden. Ik had te weinig geld om te eten en te slapen. Ik vond ergens een plek waar ik op basis van donativo (gift) kon slapen en eten; zowel avondeten als ontbijt. Dat zijn de momenten dat ik alleen maar dankbaar kan zijn. De vrijwilliger die daar werkt doet dat niet omdat hij het moet, maar omdat hij iets wil teruggeven aan de pelgrims. Boven de ingang stond in het Duits geschreven: ‘De toerist neemt. De pelgrim bedankt.’
  • Ik ben wie ik ben toen ik vijf jaar was. Vorige week keek ik in de spiegel. Voor het eerst in twintig jaar herkende ik mezelf weer. Mijn geverfde wenkbrauwen en wimpers zijn inmiddels spierwit en mijn ogen hebben dezelfde blik als in 1996. Ik realiseerde me toen dat ik diep in mijn hart altijd heb geweten wie ik ben. Ik had alleen de Camino nodig om dat in te zien. Niet langer kan ik ontkennen dat ik de noodzaak voel om de wereld een stukje zachter te maken: al jong had ik een voorliefde voor de natuur, dieren, kunst en spiritualiteit. Dat heb ik jarenlang een beetje weggestopt omdat ik me vooral voor mezelf schaamde, waardoor mijn liefde niet tot volledige uiting kon komen. Tijdens de Camino ontmoette ik gelijkgestemden en helpen we elkaar tijdens de weg. Nu zal ik het weer alleen moeten doen. Maar ik heb in ieder geval dat vijfjarige meisje om me te helpen.

Ik heb geen spijt van de Camino. Wel heb ik veel te overwegen als ik thuiskom. Ik heb mijn hart kunnen openen voor de wereld en ik ken voorlopig geen angst meer voor het leven. Toch realiseer ik me na 800km dat ik een ander, alternatiever leven ambieer dan ik nu leef en ik bepaalde keuzes zal moeten maken. Vooralsnog blijf ik nog even in Santiago hangen om de verhalen van anderen vast te leggen. Ieders Camino is anders, omdat ieders leven anders is. En verrek, misschien loop ik nog wel een paar honderd kilometer extra naar het strand. Maar ik verwacht dan geen antwoorden meer te vinden. Want, ik weet nu: de echte Camino begint pas als ik thuis ben. To be continued…

3 Comments

  1. Wat een mooi schrijven zeg. Probeer als je thuis bent bij jezelf te blijven. Er zijn genoeg spirituele wegen in Nederland te vinden. Beetje zoeken alleen. Je hebt een mooi hart en een goede inborst. Je ontroert me. Goede reis!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s