Donkey stamp

“The stamp is the face of my donkey!” roept een voor mij onbekende jongen. Elke dag moet ik twee stempels verzamelen om mijn pelgrimspaspoort vol te krijgen. Meestal haal ik de stempels in café’s of hostels. Ik besluit deze stempel op mijn arm te zetten in plaats van in mijn paspoortje. Ik geef wat kleingeld zodat David (zo heet de jongen) en zijn ezel hun pelgrimstocht voort kunnen zetten. David is bezig zijn tent op te ruimen en hij praat niet zo goed Engels. Het meisje waarmee ik die dag loop verstaat hem wel en praat Hongaars met hem. Het blijkt dat David van Santiago naar Italie loopt met zijn ezel. Daar zullen ze even rusten alvorens ze samen verder lopen naar Hongarije, David’s geboorteland. Eenmaal daar aangekomen zal de ezel met pensioen gaan aangezien hij al tweeëntwintig jaar is. Volgens het meisje (die dierenarts blijkt te zijn) is dat al vrij oud voor een ezel. Ik knuffel wat met het dier en staar naar de jongen, die geen angst lijkt te kennen. De ezel lijkt hem gevonden te hebben en niet meer los te willen laten. David heeft hem dus maar geadopteerd. Omdat hij niet veel geld heeft slapen ze vaak op illegale plekken en worden ze regelmatig door de politie weggestuurd. Toch blijven ze stug doorlopen, omdat David en zijn ezel van elkaar zijn gaan houden. Het is bijzonder hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn zolang ze elkaar maar als gelijken kunnen zien. En bij David en zijn ezel is dat zeker het geval. Ik heb bijna spijt als ik ’s avonds de stempel van mijn arm afwas….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s