The bucketlist

Stel je twee Amerikaanse mannen van bejaarde leeftijd voor. Hoogstwaarschijnlijk lijken ze verdacht veel op de broers Joe en John. De laatstgenoemde (de oudste) had op zijn bucketlist staan dat hij dertig dagen wilde gaan hiken. Joe, de jongste, vertelt me stiekem dat hijzelf op zijn lijstje had staan dat hij vooral een maand lang met zijn broer wilde optrekken. Het hiken neemt hij dan maar op de koop toe. Ze zijn van tevoren wel op dieet gegaan, maar verder ongetraind. Het is duidelijk dat ze erg op elkaar gesteld zijn. Ze houden rekening met elkaar & nemen de tijd, zowel qua dagelijkse loopafstanden als tempo. “I am sorry, we are old,” Ik halveer mijn tempo. Ze dragen kleine rugzakjes, want hun bagage wordt elke dag getransporteerd naar de plaats van bestemming. Het hotel in hun volgende bestemming, Burgos, is al geboekt. Naar een hostel gaan ze liever niet. John heeft zijn iPhone luid aanstaan en luistert naar Boticelli. Joe weet niet wie Boticelli is. Hij vertelt wel graag over zijn leven. John is stiller. Joe vertelt zo ontzettend graag, dat ik zelfs geen vragen hoef te stellen. Nu hoef ik bij vrijwel geen enkele Amerikaan vragen te stellen als ik ze tijdens de Camino tegenkom. Behalve bij John. In tegenstelling tot zijn jongere broer blijkt hij introverter. In sneltreinvaart dreunt Joe hun verleden op terwijl John naar Boticelli luistert: beiden blijken een zoon met een drugsprobleem te hebben; hun vader was vijfentwintig jaar lang dementerende; hun moeder bleek op het laatst ook dementieverschijnselen te vertonen; niet al hun broers en zussen leven nog; John’s vrouw was kunstenares, maar werd toen blind; Joe heeft altijd als salesman gewerkt en reed laatst met een truck door Mexico. Vond hij best spannend. Binnen enkele minuten weet ik veel over deze twee uber-Amerikanen. “The buildings here make me very satisfied,” zegt Joe als hij een foto maakt van een oude schuur. John maakt geen foto’s. Hij schijnt liever van het doel te genieten: het biertje op het terras na hun dagelijkse trektocht. Joe vindt de weg ernaartoe belangrijker en schiet elke minuut plaatjes met een digitaal cameraatje. Iedere avond upload hij deze naar Facebook. “Why?” vraag ik me af. Joe vertelt dat hij het moment graag wil vastleggen wanneer hij God tegenkomt. Hij verwacht hem overal tegen te kunnen komen. Zodoende kan hij dat moment herbeleven dankzij de foto’s. Vooralsnog heeft hij Hem nog niet gezien. Tot die tijd genieten ze vooral van de tijd die ze samen nog hebben. Want, zoals Joe zegt: “The only thing we know for sure is that we are going to die, so we better work off that bucketlist.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s