Australische liefde maakt blind

Ik plukte haar van de straat. Australische Sarah. Ze keek wat beduusd om zich heen en vroeg of ik een grote, Nederlandse man had gezien. Bart was zijn naam. “Baot,” noemt zij hem. Die dag had ze al ruim vijfendertig kilometer gelopen en ik kwam er al snel achter dat ze de dagen ervoor minimaal datzelfde aantal had geëvenaard. Haar tenen bleken bebloed, een van haar nagels viel er bijna af en haar voeten zaten onder de blaren. Ik nam haar mee naar de herberg waar ikzelf die nacht zou verblijven. Zodoende kon ze zelf beslissen of ze nog verder wilde zoeken naar Bart of een nachtje wilde bijkomen. Wachtende op de eigenaresse brak ze in tranen uit. “I am so tired,” riep ze, nadat ik haar vroeg of deze Bart, die ze net een paar dagen kende, dit allemaal waard was. In haar blik kon ik aflezen dat het menens was: haar hart had gesproken en ze kon er alleen maar naar luisteren. Sarah besloot niet verder te zoeken die dag. Een paar uur later nodigde ik haar uit voor het eten. Ik had een aantal Caminovrienden beloofd dat ik zou koken en er kon best nog iemand bij. Sarah bleek fijn gezelschap dankzij haar filosofische aard. Haar rechteroog traande continu. Kwam niet door Bart, maar door de zonnebrandcreme, aldus Sarah. In de tuin spraken we samen over haar zoektocht de zich ergens tussenin romantisch en stalkerig bevond, zo omschreef ze zelf. Ze liet me haar schelp-tattoo zien, een teken dat ze de Camino al eerder had gelopen. “It is not the first time that this love-thing happened,” vertelt ze. In December 2015 bleek ze namelijk niet op één, maar op twee jongens verliefd geworden te zijn tijdens de paar weken dat ze in Noord-Spanje was. Na die tocht is ze twee weken bij een van de jongens in Malaga gebleven. Daar kwam ze erachter dat hij een nogal vreemde familie heeft. Tevens ontdekte ze dat hij daar goed paste, maar zij niet. Niet lang daarna nam jongen nummer twee contact met haar op. Ze hapte vol overgave toe en hij trok zich vrijwel onmiddellijk terug in zijn schulp. Nu, anderhalf jaar later, besloot ze opnieuw de Camino te lopen om zodoende de vorige twee jongens te vergeten. Voorzichtig vroeg ik haar of ze zichzelf vaker voorbijloopt voor iemand anders. “I am awfully romantic, yes.” Sarah vroeg zich hardop af of ze Bart zal (moeten) vinden. “Maybe it is just God telling me that there are nice guys,” lachte ze. Een kwartier later zocht ze verder naar Bart op social media. Tevergeefs. “I wish I had asked his phonenumber!” Of het ware liefde is, weet ik niet. Dat weet ze volgens mij zelf ook niet. Als ik opsta, blijkt Sarah al bij dageraad vertrokken te zijn. Ongetwijfeld op zoek naar Bart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s