Genieten moet je niet uitstellen

Dirk (29) debuteert dit jaar met DIT IS REIZEN. “De ultieme backpackroman van deze eeuw.” Het is een verhaal over een twintiger wiens relatie net verbroken is, en impulsief een enkeltje Ecuador boekt.

Tijdens jouw studie in Engeland realiseerde jij je wat je écht belangrijk vindt in jouw leven. Wat dan? ‘Vlak voor de zomer bleek dat ik niet aan mijn Master mocht beginnen, omdat ik twee vakken niet had gehaald. “Wat nu?” vroeg ik me af. “Ga studeren in het buitenland,” opperde een kennis. Tja, waarom niet? Ik had mazzel dat er last-minute nog plek was en vertrok in september 2010 naar The University of Hertfordshire, Hatfield. Daar opende ik mijn ogen pas echt. In Engeland leefde ik in een heel klein kamertje waar alles ingebouwd zat, het enige dat los stond was de stoel. Mijn eigen bezittingen pasten in twee tassen. Na vier maanden vroeg ik me af wat ik nog miste uit Nederland. Eigenlijk niks. Alleen mijn fiets. In Nederland ging ik mee met de waan dat alles beter en groter moet. Een grotere televisie, snellere telefoon, de meeste luxe producten. Dat had ik daar allemaal niet nodig – en ik miste het geen moment. In Engeland realiseerde ik me dat spullen niet belangrijk voor mij zijn. Wat dan wel? Ervaringen en mensen. Mensen leren kennen, echt leren kennen.’

En toen ging je weer terug naar Nederland. ‘Ja. En ik besloot alles anders te doen. In plaats van inwoner van Nijmegen werd ik – heel cliché – inwoner van de wereld. Die zomer ben ik naar Australië gegaan. Het jaar daarop naar India. En daarna Zuid-Amerika. Mijn geld wil ik vooral uitgeven aan nieuwe ervaringen opdoen. En niet aan méér luxe, méér comfort.’

Heeft groter-beter-mooier met materieel te maken? ‘Je kunt kiezen voor materieel of ervaringen, denk ik. Laten we het variatie  noemen. Iedereen wil altijd enige vorm van variatie: je gaat erop uit, je gaat naar de film, je spreekt met mensen af. Je kan zelfs een serie volgen. Dat is anders. Dat prikkelt je. De een heeft een kleine mate van verandering nodig, de ander een grote mate. En die verandering kun je zoeken in spullen of ervaringen, denk ik. Waarbij het voor mij alleen ervaringen zijn die tellen.

Denk je dat veel mensen eigenlijk ook liever ervaringen willen? ‘Het voelt gek wanneer mensen tegen me zeggen: “Je hebt zoveel gereisd de laatste jaren, dat had ik ook wel willen doen.” Ik gebaar dan ‘waarom niet’, als antwoord. Dan zegt men vaak: “Ja maar…”. Die Ja-Maar omvat eigenlijk alle verplichtingen die ze zelf hebben bedacht.’

Is dat jouw allergie, die Ja-Maar? ‘Het is heel logisch een beetje angstig te zijn voor iets nieuws. Maar het is zo jammer dat mensen het vaak niet eens willen proberen. En dat is ook uiteindelijk waarom ik over reizen schrijf. Ik hoop dat mensen mijn roman lezen en denken: “Ik wil ook op reis!”.’

Je reist, je zet dit om een romanvorm in de hoop dat anderen ook gaan reizen. Is dat dan waar jij je geluk uithaalt of puur de ervaring? ‘De ervaring. Ik richt me veel meer op de korte termijn, leef van dag tot dag. ‘Genieten moet je niet uitstellen,’ is een van mijn pijlers. Ik heb weinig ambitie – op de roman na dan. Geluk is een moeilijk begrip. Ik haal bijvoorbeeld geen geluk uit het dragen van een tof kledingmerk waar ik de hoofdprijs voor heb betaald.’

Je bent op dit moment jouw eerste roman aan het afronden. Ik heb een vriendin die zegt: voor mijn 30ste wil ik een boek geschreven hebben. De inhoud weet ze nog niet. Begon dat bij jou ook zo? ‘Ik had eerst een ander verhaal bedacht, waarvan ik het einde maar niet kon verzinnen. Dus dacht ik na over waar ik wel over kon schrijven. Enthousiasme overbrengen in reizen lukt me in gesprekken meestal wel, dus het zal me op papier ook wel moeten lukken, dacht ik.  Dat heeft ondertussen jaren geduurd, maar nu heb ik de pen gevonden.’

Dus je had wel een doel? ‘Ja, in 2013 had ik alles achter me gelaten om in Zuid-Amerika te reizen en een boek te schrijven. Maar ik ging na 8 maanden terug naar Nederland, zonder manuscript. Een grote teleurstelling. Ook in de maanden hierna lukte het schrijven niet: ik kon het toen nog steeds niet. Daarna vond ik tijdelijk werk in Nijmegen, woonde om-en-om bij mijn ex-vriendin & mijn moeder en verdiende 15 maanden goed geld – totdat mijn arbeidscontract afliep in juli 2015. Geïnspireerd door mijn moeder besloot ik vrij impulsief om de Camino naar Santiago de Compostela te gaan lopen. Diezelfde avond boekte ik een ticket voor 3 weken later.’

Totaal onvoorbereid? ‘Datzelfde jaar had ik wel een marathon uitgerend, dus ik dacht: ‘Dat lukt wel’. Met de rugzak, Jacobsschelp en slaapzak van mijn moeder, ging ik op pad. De Camino was voor mij een experiment: die maand gebruikte ik geen internet & geen muziekspeler. Ik had slechts twee wegwerpcameraatjes op zak. Ik wilde niet alles door een cameralens zien, maar echt ervaren. Het mooie van een pelgrimstocht is dat zeventig procent van de mensen ‘m alleen loopt, waardoor je dus makkelijk mensen ontmoet. De meerderheid loopt om antwoorden op vragen te vinden zoals ‘wat wil ik met mijn leven?’ De vragen zijn vaak toekomstgericht: ben ik blij? En, welke kant wil ik op?’

Waren dat ook jouw vragen? ‘Nee, ik wilde eigenlijk alleen op avontuur, mensen ontmoeten en genieten van de natuur. Sowieso ben ik van mening dat je niet op zoek moet gaan naar antwoorden: dan ga je ze niet vinden. Maar tijdens de tocht heb ik veel nagedacht. Ik vertrok vaak als een van de eersten, rond een uurtje of zes ‘s ochtends. Dan liep ik urenlang alleen en kon ik nadenken. Mijn gedachten leidden me terug naar het schrijven. In oktober kwam ik terug en twee maanden later had ik al een half boek geschreven. Dit heb ik doorgestuurd naar proeflezers, die heel enthousiast reageerden. Dat heeft de Camino me dus gebracht. Terug naar het schrijven.’

Is Nederland het juiste land voor jou. Wil je hier wonen? ‘Ja. Qua gemak is Nederland echt een ontzettend fijn en welvarend land. Op de gebieden werk, familie en de wet, conformeer ik me uiteraard, maar daarbuiten probeer ik mijn eigen gang te gang. Dat is soms wel lastig. Zo plan ik maximaal twee weken vooruit (en dat is eigenlijk al een week te lang). Maar je komt er niet echt omheen om langer vooruit te plannen hier, omdat de agenda’s vol zitten. Ook heb ik mijn smartphone er in 2013 uitgegooid – een van de betere besluiten uit mijn leven. Maar wat een weerstand kreeg ik van mensen! Ik heb nog steeds een telefoon en kan bellen/berichten – daar is een telefoon voor, toch? Maar alles gaat via WhatsApp tegenwoordig, dus verwachten mensen dat je dat ook gebruikt.’

Voel je je ook anders? ‘Ja, helemaal sinds ik écht mijn eigen gang ga. Een voorbeeld: van mijn achttiende tot mijn eenentwintigste werkte ik bij een bioscoop. Dit vond ik tof, want dan kon ik heel veel films kijken. Maar eigenlijk houd ik helemaal niet van films. Ik vond het toen heel gaaf dat ik veel films kende. Waarom deed ik dat? Om erbij te horen? Zulke dingen wil ik niet meer laten gebeuren. Ik wil vooral mijzelf blijven. Als ik terugkijk naar wie ik was van mijn achttiende tot mijn drieëntwintigste vond ik mezelf heel naïef en simpel. Niet iemand om trots op te zijn.’

Wat is het verschil dan? ‘Toen wilde ik cool geworden vonden – Ja, rol maar met jouw ogen – Ik  was heel erg bezig met hoe ik overkwam. Dat moet je niet doen. Hoe meer je jezelf bent, hoe leuker je wordt. Ik legde de telefoon aan de kant en zei: “Fuck it, ik ga die pelgrimstocht lopen zonder internet.” En dat bleken mensen juist te waarderen: “Waarom deed je het? Hoe was het?” Je wordt een interessanter persoon als je jezelf bent.’

Er zijn heel veel mensen die zichzelf proberen te zijn, maar ze weten niet zo goed hoe. Wat zou jij tegen hen willen zeggen? ‘Poeh, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste, probeer niet te veel waarde te hechten aan de mening van anderen. Laat hen een adviserende rol in je leven spelen, maar geen bepalende. Als al jouw vrienden Game of Thrones kijken, betekent dat niet dat jij dat ook moet doen. Mijn tweede advies, doe wat je leuk vindt. Hoe je daarachter komt? Door heel veel verschillende dingen te doen. Van mijn achttiende tot mijn drieëntwintigste las ik bijna nooit – zonde, want nu weet ik pas hoeveel ik daarvan geniet. En ik volg sinds kort salsalessen, waar ik me zonder danspartner aangemeld heb. Soms moet je dingen gewoon proberen. Durf op je bek te gaan. Zoals Nelson Mandela ooit zei: “Ik verlies nooit. Ik win of ik leer.” ‘

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s